Με αφορμή την ώρα της Γης μια μικρή ομάδα του Σ.Φ.Α.Κ. βρέθηκε στους Tάφους των Βενιζέλων στην περιοχή Φρούδια Χανίων (35,31,28Ν, 24,03,21Ε) στα Χανιά το Σάββατο 28 Μαρτίου για να μελετήσει και να καταγράψει την μείωση της φωτεινότητας και την φωτορύπανσης του ουρανού στην πόλη.

Οι αστρονόμοι πάντα προσπαθούσαν να καταλάβουν πως γεννιούνται, πως εξελίσσονται και πως πεθαίνουν τα άστρα.  Σκέφτηκαν λοιπόν πως αν έβρισκαν ομοιότητες μεταξύ τους, θα μπορούσαν να τα ομαδοποιήσουν και στη συνέχεια διαφοροποιώντας τη μια ομάδα από την άλλη θα άνοιγαν το δρόμο για την κατανόηση της εξέλιξης τους

Ένας άνθρωπος τυπικός, επιφυλακτικός και κάπως υποσιτισμένος. Η φυσιογνωμία του και τα γραπτά του είναι άγνωστα στους περισσότερους, εξαιρουμένων λίγων φιλοσόφων και επιστημόνων της μαθηματικής λογικής. Πρόκειται για τον Kurt Gödel, διάσημο για τα θεωρήματα μη πληρότητας, οι λογικές συνέπειες των οποίων άσκησαν μεγάλη επίδραση στη θεμελίωση των μαθηματικών και την επιστήμη των υπολογιστών

Απλά και περιεκτικά παρατίθενται  τα σημαντικότερα βήματα και ανακαλύψεις που αφορούν την αστρονομία και μόνο από το 1800 π.Χ., μέχρι τη στιγμή που ο άνθρωπος έγινε επισκέπτης του Διαστήματος. Είναι σίγουρο πως κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, θαυμάζει αυτή την εξαίρετη δύναμη της επιστημονικής σκέψης, που οδήγησε το ανθρώπινο πνεύμα σ’ αυτές τις καταπληκτικές επιτυχίες στον τομέα της αστρονομίας.Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν με χρονολογική σειρά την εξέλιξη της.

Από τις συγκρούσεις των σωματιδίων και την ταχύτατη μετακίνηση των ηλεκτρονίων ανάμεσα στους γυμνούς πυρήνες, εκλύονται τεράστιες ποσότητες φωτός. Το μήκος κύματος του φωτός που εκπέμπεται δεν είναι αντιστοιχεί πλέον στο χαρακτηριστικό μήκος κύματος του υδρογόνου. Αρχικά εκπέμπεται στην περιοχή των ραδιοσυχνοτήτων και του υπέρυθρου, όμως καθώς αυξάνεται η ενέργεια των φωτονίων μετατοπίζεται στο ορατό ερυθρό μήκος του φάσματος και προδίνοντας την ύπαρξη του, ένα άστρο γεννιέται.

   Τα στοιχειώδη σωματίδια και οι αλληλεπιδράσεις τους συντελούν αποφασιστικά στην κατανόηση των πρώτων στιγμών της δημιουργίας. Είναι η στιγμή που οι τέσσερις κοσμικές δυνάμεις (ισχυρή, ασθενής, ηλεκτρομαγνητική, βαρύτητα), που στην αρχή είναι ενοποιημένες, αλλά πολύ γρήγορα όμως διαχωρίζονται και γίνονται διακριτές, είχαν αναλάβει την ευθύνη για την οργάνωση της ύλης.

Στα μεγάλα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας, ως εκεί που μπορούμε σήμερα να γνωρίζουμε, τα «ουράνια» ήταν πάντα η επικράτεια των θεών. Στην ανθρώπινη σκέψη τα όντα που κατοικούσαν σ’ έναν κόσμο πέρα από τη Γη, θεωρούνταν συνήθως υπερφυσικά.

Από τον Ίππαρχο τον Ρόδιο μέχρι τον Καρλ Σαγκάν

Μερικές από τις πρώτες αστρολογικές αναφορές βρίσκουμε στο σύγγραμμα του Ησίοδου«Έργα και Ημέραι», που καταγράφει τις μέρες που προσφέρονται για διάφορες δραστηριότητες όπως ο τρύγος, στο ακόλουθο απόσπασμα: «όταν­ ο Ωρίωνας και ο Σείριος θα μεσουρανήσουν και ο Αρκτούρος θα ανατέλλει την αυγή, τότε, ω Πέρσες, μαζέψτε τα σταφύλια σας και φέρτε τα σπίτι».

Η διάκριση μεταξύ αστρονομίας και αστρολογίας δεν ήταν πάντα σαφής. Για πολλά χρόνια στην ιστορία η μία περιλάμβανε την άλλη. Ήρθε, όμως, η εποχή που η αστρονομία ξέφυγε από τα όρια της αστρολογίας. Αυτά τα δύο παραδοσιακά πεδία άρχισαν να διαχωρίζονται στη ζωή και το μυαλό του Γιοχάνες  Κέπλερ, ο οποίος εξιχνίασε το μυστήριο του ουρανού, ανακαλύπτοντας ότι μια φυσική δύναμη διέπει τις κινήσεις των πλανητών. Ήταν ο πρώτος αστροφυσικός και ο τελευταίος επιστήμονας αστρολόγος.

Η άποψη ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε μόνο για εμάς φαντάζει πολύ εγωιστική. Είναι δυνατόν τα δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων άστρων που βρίσκονται διάσπαρτα εκεί έξω να δημιουργήσουν και να συντηρήσουν ζωή; Ασφαλώς!

Υπάρχουν μερικές θεωρίες εξελίξεως ενός οικοσυστήματος, κυρίως για το οικοσύστημα της Γης, που περιλαμβάνουν ζωντανά και άψυχα όντα και που προσπαθούν να εξηγήσουν θεμελιώδη φιλοσοφικά , βιολογικά , κοινωνικά ,κ.α. ερωτήματα που εκτείνονται από τα πεδία των γνώσεων της φιλοσοφίας , της θρησκείας , της βιολογίας έως τα πεδία των γνώσεων της κοινωνιολογίας, της πληροφορικής, γενετικής μηχανικής,κ.α.